مثل مسافرهای تنها مانده در راهم   خرمای مقصد بر نخیل و دست کوتاهم   من می توانم آنچنان باشم که می خواهی   تو می توانی انچنان باشی که می خواهم ؟   من می توانم سایه ای باشم به دنبالت   تو می توانی آسمان باشی به همراهم   یک روز می گویی که از خاطر ببر مارا   یک روز می گویی که از یادت نمی کاهم   تو می توانی تا کنی با دیگران هر جور   باور ندارم نازنین حالا تو باما هم ......

اگرگرم واگر سردیم باهم

همین اول بیا عهدی ببندیم

اگر سود و ضرر کردیم با هم

چگونه بگذرم از تو؟چگونه

که ما همزاد یکدردیم باهم

من از این راه می ترسم نترسم؟

بیا!از نیمه برگردیم باهم

میان کینه ها از خود بپرسیم

که آیا ما جوان مردیم باهم

چنان با من شبیهی..نیست پیدا

دو تن ..انگار یک فردیم باهم

جوراب هایت را بپوش با هم به مدرسه برویم!

               نترس!

 اتوبوس بزرگ است و کسی ما را کنار هم نمی بیند!

------------------------------------------------------------------------------------------------

مث آینه ای شكسته رو زمینم

حالا بهتر می تونم تو رو ببینم

حالا من هزار تا دل هزار تا دستم

حالا من هزار تا آغوشِ ِشكسته م

حالا تكرار می شه چشمات توی چشمام

حالا اندازه ی دنیا تو رو می خوام

حالا چن هزار دلیل تازه دارم

كه چشامو از چشات بر نمی دارم

حالا هر دقیقه دارم از تو سهمی

تو باید شكسته باشی تا بفهمی

 مث آینه ای شکسته رو زمینم

حالا بهتر می تونم تو رو ببینم

عبدالجبار کاکایی

یاد آن روزهای کودکیم بخیر . من وخواهرم و عروسکها . چقدر بچه داشتیم و

بعد ها نوه دار هم  شدیم !

دخترم ستایش چقدر زیبا بود ، با آن چشمهای درشت سبز و موهای طلایی .

حتی قشنگ تر از دختر اعظم. دخترش اینقدر موهایش روشن بود که به

سفیدی می زد . وقتی می خواستم لجش را در بیاورم می گفتم دختر تو پیر

است و چقدر هم در کارم موفق بودم . خب آنوقتها نمی دانستم یک روز این

رنگ هم مد خواهد شد !

دخترم با دختر اعظم مدرسه می رفت . قدش بلند بود و میز آخر می

نشست . برایش دفتر درست کرده بودم . پاک کن ها را بریده و قلم ها را

شکسته بودم تا برایش لوازم التحریر درست کنم . مانتواش مثل مال

خودم آبی بود و مقنعه اش سفید . درسهایش به اندازه درسهای خودم خوب

بود و دستخطش هم  به بدی دستخط خودم ! بعدها که بزرگتر شد برایش

 لباس عروسی درست کردم . روی لباس توری سفیدش با آن دنباله بلند

دامنش مروارید دوختم . موهای طلایی اش را بالا بستم و تور روی سرش

 انداختم . مختصر جهیزیه ای تهیه کردم وبدون داماد ! فرستادمش خانه

بخت . بعد ها 3 بچه به دنیا آورد دو پسر و یک دختر .

 دختر اعظم  هم عروس شد . با چه جهیزیه ای . بیا و ببین ! مادرش چیزی

 کم نگذاشته بود . گرچه بعدها از شوهرش طلاق گرفت ( چون مادرش با مادر

داماد قهر کرده بود !) اما او هم مثل ستایش من 3 بچه داشت .

نوه هایمان با هم مدرسه می رفتند . باز هم دفتر و قلم و مدرسه .

آن روزها سوژه بازیهایمان همین چیزها بود . بازی کردن نقش مادر . مثل

مادرها غذا پختن ، میهمانی گرفتن ، حمام کردن بچه ها ، دوخت و دوز . اما

 بعد ها همه چیز عوض شد . آن عروسکهای کمر باریک و قد بلند و زیبا که

آمدند ( همان دخترهایم که از خارج برگشته بودند و اسمهایشان را درآنجا به

 آنا و جسیکا تغییر داده بودند ) دست به سیاه و سفید نمی زدند . همیشه

جلوی آینه بودند . چقدر برای آن لباسهای زیبا و چکمه های بلندشان پز می

 دادند . هر جا می رفتند سگشان هم دنبالشان بود . اینقدر فیس و افاده

داشتند که بازی کردن با آنها نمی چسبید . بنابراین خیلی زود دکوری شدند و

 برگشتند به همان خارجشان .

.

.

.

دوره عروسک بازی من تمام شد . اما عروسک ها روز به روز قشنگ تر و زیباتر

شدند . خیلی هاشان چند دست لباس و آینه و شانه و ... داشتند . انها

سمبل زیبایی و مد بودند . همه بچه ها دوست داشتند مثل آنها باشند

برای داشتن کیف و جا مدادی ودفتر با عکس آنها از هم سبقت می گرفتند

. آن روزها می گفتند این عروسکهای کمر باریک نشانی از تهاجم فرهنگی

است و من نمیفهمیدم یک عروسک چطور می تواند به فرهنگ یک کشور

تهاجم کند . 

اما حالا که می بینم یگانه هفت ساله نمی خواهد لباسهای تکراری بپوشد ،

نیلوفر سه ساله وقتی می بیند مامانش که رفته آرایشگاه و از او قشنگتر

شده ،  قهر می کند و پریای چهار ساله می خواهد ناخن هایش را فرنچ کند

 ، می فهمم عروسک بازی کردن با عروسک بودن چه فرقی دارد .

 حالا می فهمم وقتی که دکتر شریعتی می گفت " دخترهایمان را عروسک

کردند و پسرهایمان را مترسک " یعنی چه .

خدایا ! دلم باز امشب گرفته
بیا تا کمی با تو صحبت کنم
بیا تا دل کوچکم را
خدایا فقط با تو قسمت کنم

 ***

خدایا! کمک کن
که پروانه شعر من جان بگیرد
کمی هم به فکر دلم باش
مبادا بمیرد

تو جنگلی هستی با شاخ وبرگ های بسیار

کودکی که شب ها بی بهانه به خواب می رود

تو هستی،

دنیا باشد یا نباشد

گاهی عصبانی می شوم از این همه اتوبوس

که هیچ کدامشان به مقصد من نمی روند

مبارزی هستم که حقیری حریفانم آزارم می دهد

و به غرورم برمی خورد

اگر ابرها نباریده آسمان را ترک می کنند

به من حق بده

چگونه می توانم بی خیال تو باشم

هنگامی که بهار آمده

با همه ی گل هایش

و اُردی بهشت که این گونه پنجره هایش را گشوده است؟

    به همه بگویید خاتون شهر در دریا غرق شد

     بگذارید مرگم هم دروغی باشد....

     پای چشم های گود افتاده ام نهالی بکار ... نهالی با شکوفه های باهار نارنج

     دلتنگیم را همراه قرص های خواب و بغض های هماره ام قورت میدهم

      هر شب و به مرگ می اندیشم هر صبح .

 آخرین باری که این شعرو شنیدم تو شب شعر دانشگاه بود با نام

فکر می کنم پروانه های سوخته این تنها شعری بود که اون شب منو

تحت تاثیر قرار داد واشک رو مهمون چشمام کرد   یادش بخیر 

این جزء درگیری ترین غزل های منه شک دارم نظری نداشته باشین،

حتمن دارین مگه نه؟

این من خسته به دنبال خدا می گردد

مثل یک کفترچاهی رها می گردد

برق می زند انگار دوچشمان او

وای ازاین تن خاکی که جدا می گردد

شعله در شعله زده خرمن افکارم را

آن همه آری مشکوک که لا می گردد

من مکافاتم و در جلد خودم می سوزم

سرسنگین شده ام باز چرا می گردد.

جدیدترین غزلمه نظر بدین خواهشن:

وقتی که دارم می زند افکار واهی

از چاله ی این ذهن می افتم به چاهی

شک می کنم آخر به این ابعاد هستی

انگار آویزان می شوم از پرتگاهی

قابیل هم مانندمن عاشق نمی شد

لج کرده با هر چه سپیدی ،بی گناهی

شیطان برای مرد بودن فرصتی داشت

حالا همه پنهان ویا دنبال راهی

تا گم شود ذرات این درد مقدس

در منجلاب سرزده از عمق آهی

تا مست گردیده هر کفتار این دشت

از چاله ی این ذهن می افتم به چاهی

«هستی»! ولی نشد كه بفهمی «دكارت» را

در هیچ جا به هیچ كس آنتن نمی‌دهد!

این دو کار که امروز گذاشتم به قول ما تازه از تنور درآمده بفرمایید تا

سرد نشده........

1-یک روز مانده به بارشم قطع می شوم

تکه های له شده در استفراغ نفسم

دم و بازدم،بی دلیل

من نیستم.

2-خودم را دار نه

 به دیوار می زنم

و غم باد می کند

سیل یاخته های سوخته

دنیا را که خیس می کند فاضلاب ها

موش ها حاکم می شوند.

از باغ می برند تا چراغانیت کنند

تا کاج جشن های زمستانی ات کنند

پوشانده اند صبح تو را ابرهای تار

تنها به این بهانه که بارانی ات کنند

یوسف به این رها شدن از چاه دل مبند

این بار می برند که زندانی ات کنند

ای گل گمان مکن به شب جشن می روی

شاید به خاک مرده ای ارزانیت کنند

یک نقطه بیش بین رحیم و رجیم نیست

از نقطه ای بترس که شیطانی ات کنند

آب طلب کرده همیشه مراد نیست

گاهی بهانه است که قربانی ات کنند

بابا بزرگ سلام

نفس های اکرم غمگین شده است

و در این غربت که حتی از مزارت فرسنگ ها دورم

هر روز اشک هایم را پس می زنم تا بگویم

که به حکمت خداوند راضیم

اما به اندازه تمام بوسه های همراه با دعای خیرت

دلم برایت تنگ شده

مرا ببخش که گریه هایم روحت را آزار می دهد.

دلم گرفته از آدم هایی که میگن هواتو دارن ولی معنی شو نمی دونن

 از اونایی که میخوان فقط مال اونا با شی اماخودشون فقط مال تو نیستند

 از اون هایی که زیر بارون برات می میرن

 ولی وقتی آفتاب شد همه چیز از یادشون میره

از اونایی که سرشون خیلی شلوغه .

من مکافات لحظات اشتباه زندگیم هستم.

به وب و لاگ قشنگت من امدم تو نبودی

الهی درد مشتاقی نبینی

الهی غربت ساقی نبینی

الهی بالا اسم عزیزات

بمیری و هوالباقی نبینی.

چه جوری باور کنم که دیگه نیستی

بابابزرگ خوبم

دل مثل تنگ بلوری می مونه که با یه ضربه کوچک سنگ میشکنه و خورد می شه که هر تکه آن اگر حواست جمع نباشه امکان داره یه جای دلتو زخمی کنه و خش بندازه و اگه زخمی بشی باید اونو پانسمان کنی و ببندی .

تنگ بلور اگه خورد بشه نمی شه اونو دوباره به هم وصل کرد و تکه های اونو به هم چسبوند چون دیگه نمی دونی  که کدوم تیکه برای کجاس .

ولی دل یه حسنی که داره اینه که اگه زخمی بشه می شه با یه بخیه کوچک دوباره به هم وصلش کرد و یکیشون کرد .

ولی در کنار این حسن یه ضعفم داره که جای اون بخیرو نمی تونی از بین ببری و همیشه اون بخیه جاش می مونه و با یه نگاه یاد اون زخمی شدن می افتی و افسوس می خوری که چرا این زخم ایجاد شده و جاش روی دلت مونده .

ای کاش هیچ وقت تنگ بلوری نشکنه و هیچ دلی زخمی نشه که نتونی اونو دوباره مثل اولش درست کنی .

ای کاش دل من تنگی بود که جنس آن از شیشه نبود و از جنس آهن سخت و محکم بود که هیچ وقت نمی شکست و خورد نمی شد که دلی رو زخمی کنه .